Unggal urang ngobrolkeun laut, aya hiji kalimah anu muncul - "Nyanghareupan laut, jeung kembang usum semi anu keur mekar". Unggal kuring indit ka sisi laut, kalimah ieu ngageter dina pikiran kuring. Tungtungna, kuring ngarti pisan kunaon kuring resep pisan ka laut. Laut teh isinan kawas mojang, wani kawas singa, lega kawas padang rumput, jeung herang kawas eunteung. Laut teh sok misterius, magis jeung pikaresepeun.
Di hareupeun laut, kumaha leutikna laut téh karasana. Jadi unggal kuring ka basisir, kuring moal pernah mikiran suasana haté anu goréng atawa kasedih kuring. Kuring ngarasa yén kuring téh bagian tina hawa jeung laut. Kuring salawasna bisa ngosongkeun diri jeung ngarasakeun waktu di basisir.
Teu anéh ningali laut pikeun jalma-jalma anu cicing di kidul Cina. Malah urang ogé nyaho iraha pasang jeung surut. Nalika pasang, laut bakal ngalelepkeun dasar laut anu handap, sarta teu aya pantai keusik anu katingali. Sora laut anu nabrak témbok laut jeung batu, kitu ogé angin laut seger anu datang ti beungeutna, langsung ngajadikeun jalma-jalma tenang. Ngarasakeun pisan lumpat di sisi laut bari maké earphone. Aya 3 nepi ka 5 poé pasang surut di ahir bulan jeung awal bulan dina kalénder lunar Cina. Éta téh rame pisan. Sakelompok jalma, anu ngora jeung anu kolot, komo orok ogé datang ka pantai, ulin, leumpang, ngapungkeun layangan, jeung néwak kerang jsb.
Anu matak héran dina taun ieu nyaéta néwak kerang di sisi laut nalika cai surut. Tanggal 4 Séptémber 2021, poé anu cerah. Kuring nyetir sapédah listrik "Bauma", ngajemput kaponakan kuring, mawa sekop sareng ember, bari nganggo topi. Kami angkat ka sisi laut kalayan sumanget. Nalika kami dugi ka dinya, kaponakan kuring naros ka kuring "panas, kunaon seueur pisan jalmi anu sumping ti isuk-isuk?". Leres, kami sanés anu mimiti dugi ka dinya. Seueur pisan jalmi. Aya anu leumpang di basisir. Aya anu calik di témbok laut. Aya anu ngali liang. Éta mangrupikeun pamandangan anu béda sareng rame. Jalma-jalma anu ngali liang, nyandak sekop sareng ember, nempatan basisir pasagi alit sareng silih gogojoan ti waktos ka waktos. Kaponakan kuring sareng kuring, kami nyopot sapatu, lumpat ka basisir sareng nempatan sapu tangan pantai. Kami nyobian ngali sareng néwak kerang. Tapi dina awalna, kami henteu mendakan nanaon iwal ti sababaraha cangkang sareng oncomelania. Kami mendakan yén jalma-jalma di gigireun kami néwak seueur kerang bahkan aya anu mikir aya anu alit sareng aya anu ageung. Kami ngarasa hariwang sareng hariwang. Janten kami gancang ngarobih tempat. Kusabab cai surut, kami tiasa ngalih jauh pisan ti témbok laut. Malah, kami tiasa leumpang ka handapeun tengah sasak Ji'mei. Kami mutuskeun pikeun cicing di salah sahiji pilar sasak. Kami nyobian sareng suksés. Aya deui kerang di tempat anu pinuh ku keusik lemes sareng cai sakedik. Kaponakan kuring bungah pisan nalika kami mendakan tempat anu saé sareng néwak langkung seueur kerang. Kami nempatkeun cai laut kana ember pikeun mastikeun kerang tiasa hirup. Ngan sababaraha menit ka pengker, kami mendakan kerang nyarios salam ka kami sareng imut ka kami. Aranjeunna ngaluarkeun sirahna tina cangkangna, ngarénghap hawa di luar. Aranjeunna éra sareng nyumput deui kana cangkangna nalika ember digebug.
Dua jam hiber, peuting geus datang. Cai laut ogé geus naék. Ayeuna cai pasang. Kami kudu ngepak parabot sareng siap-siap mulih. Ngalengkah tanpa sapatu di basisir keusik bari cai saeutik, éta téh endah pisan. Rasa nyentuh kana ramo suku, awak sareng pikiran, kuring ngarasa santai sapertos keur leumpang di laut. Leumpang dina perjalanan mulih, angin niup kana beungeut. Kaponakan kuring bungah pisan nepi ka ngagorowok "Kuring bungah pisan dinten ieu".
Laut téh sok misterius, magis, bisa ngubaran jeung ngarangkul saha waé anu leumpang di sisina. Abdi resep jeung resep kana kahirupan di deukeut laut.
Waktos posting: 07-Des-2021
